حرفهایی برای گفتن

بچه که بودیم آسیاب بچرخ بازی می کردیم٬چرخ می خوردیم و چرخ می خوردیم و آسمون دور معصومیت قهقه هامون طواف می کرد .گم می شدیم توی شادی بی آلایشمون . می افتادیم ولی به خاطر هر کسی و هر چیزی بلند نمی شدیم،"به خاطر مامان جون٬نه نم یشه" "به خاطر بابا جون٬نه نمی شه" "به خاطر ..." اما ما خاطر بهترین ها رو بهانه آغازمون می کردیم.حالا آدم بزرگ شدیم توی دنیای آدمهایی که راستی راستی دروغ میگن٬توی کوچه پس کوچه هایی  که بازی های کودکانمون رو به یاد نمیارن٬حالا توی هیاهوی غریب این زندگی تو خالی دیگه نمی افتیم٬زمین می خوریم و همیشه نگاه بی قرارمون آواره دست هر کس و ناکس میشه و هرگز کار به"خدا جون" نمی رسه.

انگار فراموش کردیم دستهای آبی کسی منتظره تا سخاوت رو با تمام معناش برامون عمل کنه و دستامون رو بگیره٬بلندمون کنه تا دوباره چرخ بخوریم و دوباره آسمون دور قهقه های معصومانمون طواف کنه.

 اون منتظره باور کنید.

                                  همیشه٬هنوز...

کودکی که لنگه کفشش را امواج از او گرفته بودند

روی ساحل نوشت: دریا دزد کفش های من

مردی که از دریا ماهی گرفته بود روی ماسه نوشت:

دریا سخاوتمندترین سفره هستی

موج آمد و جملات را با خود شست

تنها برای من این پیام را باقی گذاشت که:

برداشت های دیگران در مورد خودت را

در وسعت خویش حل کن تا دریا باشی

 برادرم
گفت : چرا چتری با خود نبردی؟ … خواهرم
گفت : چرا تا بند آمدن باران صبر نکردی؟ …
پدرم با عصبانیت گفت : تنها وقتی سرما خوردی
متوجه خواهی شد…اما مادرم در حالی که موهای
مراخشک می کرد گفت… باران احمق…

این است معنی مادر …

دکتر شریعتی